Home

Sinds vrijdag weer terug in ons koude, natte landje. Rara wat mis ik als eerste ;)
Natuurlijk superfijn om iedereen weer te zien die ik 3 maanden lang alleen via mail of telefoon gesproken hebt!
 
En dan komen de vragen; Hoe was het? Wat een ervaring he! Wat heb je veel gezien! Hoe gaat het nou daar? Fijn om terug te zijn? Zou je het nog eens doen? Ga je denk je nog eens terug?
Zo een-twee-drie kan ik daar niet op antwoorden eigenlijk, dus krijgt iedereen hetzelfde antwoord: Natuurlijk is het fijn om terug te zijn, ik zou het zo weer doen, en ik denk op dit moment dat ik nog wel eens terug zal gaan ja. Maar op de vraag ‘hoe was het’ is er geen snel antwoord.
 
Prachtig
Indrukwekkend
Mooi
Hard
Confronterend
Super
Vriendelijk
Gastvrij
Arm
Rijk
Warm
Koud
Enorm groot
 

 Jaja, ik heb toch al wel een paar woordjes Xhosa opgepikt ;)
We zijn de afgelopen weken gereisd door de transkie, en je merkt het verschil met het gebied waar we eerst waren wel goed. Het landschap is anders, maar ook zijn er veel meer zwarte mensen en spreken ze weer meer Xhosa. Het is wel weer supermooi hier! Na East Londen zijn we naar een klein plaatsje, Cintsa, gegaan. Dat was echt zo mooi! Vanuit het hostel had je uitzicht over de bergen en het strand. We hebben daar een local village bezocht waar we van ‘mama tofu’ uitleg kregen over het leven in een Xhosa-stam. Was leuk om eens te zien, maar ik vond het erg toeristisch.

De laatste week op Ithemba is ook alweer voorbij. Wat vliegt de tijd hier! Wel nog wat leuke dingen gedaan deze week. De outing bijvoorbeeld was geslaagd; de kinderboerderij kan eigenlijk niet missen :) Vrijdag was onze laatste dag en voor die gelegenheid hadden we een springkussen laten komen. Beetje chaotisch, maar superleuk! Zelfs de kinderen die in een rolstoel zitten genoten er van. Ook was er cake, snoep, schmink en ballonnen. Ik had gedacht dat ik het niet zo moeilijk zou vinden om afscheid te nemen, maar het deed me toch meer dan verwacht. Je ziet de kinderen waarschijnlijk niet meer of voor een lange tijd niet terug en dat is toch wel jammer…

...heeft 2 verschillende kanten...
 
Vorig weekend zijn we naar Addo Elephant Park geweest. Mooi park, met veel olifanten. Ik vond Pumba veel mooier, maar dat is gewoon omdat we al zo verwend zijn denk ik. We hebben daar in de buurt ook een Elephant Back Safari gedaan. Dat was zo cool! Wat zijn het toch mooie beesten….. supergroot, dat wel, maar zo mooi en eigenlijk ook schattig op hun manier. Het was totaal niet eng! Eerst een ritje van 3 kwartier ongeveer op de olifant (met zijn 2en plus een gids), daarna een wandeling en we mochten ze ook nog voeren. Echt super!
 

Want zo voelt het toch een klein beetje, alsof ik weer thuis ben na het reizen. Inmiddels zitten we weer in PE, maar in een ander huis dan de vorige maand. We wonen bij twee gekleurde Zuid-Afrikanen in huis met in totaal 8 Nederlandse vrijwilligers. Elke avond wordt er voor ons gekookt, en dat is heel relax aangezien we op een ‘werkdag’ om 07.20 worden opgehaald en om 16.30 weer thuis zijn. Ik mis onze twee Belgjes wel hoor!!
Het is wel fijn dat je de stad al kent en de weg weet, alleen jammer dat we geen eigen auto meer hebben en dus afhankelijk zijn van anderen of een auto moeten huren. Maargoed, daar komen we ook nog wel overheen.
 

BUNGY!

Hier alleen wat foto's, volgende weblog komt er nog aan :)

xxx

Vrijdag was onze laatste dag op het project Ubomi Obutsha. Ik had het er eerlijk gezegd wel een beetje moeilijk mee. Er was een farewell party gepland, dat is gebruikelijk als er vrijwilligers weggaan. De tafels werden gedekt en wij hadden 90 cakejes en drinken meegenomen. Door een paar vaste vrijwilligers van het project werd wat gezegd en we kregen als bedankje een dagboek en een certificaat. Echt heel leuk. Zelf hadden we als cadeautje een kaart voor iedereen gemaakt met een fotocollage erop en een persoonlijk berichtje.
Ik vond het vooral, ik weet niet wat het goede woord is dus zeg ik maar moeilijk, toen de kindjes werden opgehaald en ik bedacht dat ik ze waarschijnlijk niet meer zal zien. En waar ze dan wel zijn als ze niet op het project zijn…

Waar mensen al niet gelukkig van worden. Donderdag hebben we de kindjes van de educare de dag van hun leven bezorg. Met 3 auto’s volgeladen met 48 peuters en kleuters zijn we naar Happy Valley geweest. Dat is een soort park met watervalletjes en tekenfilmfiguren uitgebeeld tussen de bomen. De ouders waren op de hoogte van het uitstapje en dat was dan ook te zien; de meeste kindjes hadden hun mooie kleren aan. Ze vonden het allemaal prachtig (en wij ook!). Alleen al tijdens de rit ernaartoe in de auto vonden ze het leuk! Na de picknick gingen we door naar het strand, waar ze nog meer lol hadden in het water. De meeste kindjes in hun blootje of in hun ondergoed. Zo mooi om te zien dat ze daar zo veel plezier hadden! Op de terugweg in de auto natuurlijk één groot zandfestijn ;)
 

Ongelooflijk hoe sommige mensen leven. Ik weet dat het zo is, ik heb het zelf gezien, maar ik kan het me nog steeds niet voorstellen. Het is zo onwerkelijk. Een huisje van hooguit 3 bij 3 meter, gemaakt van golfplaten, hout en papier. Geen stromend water en geen elektriciteit. Een bed, een gasbrander om op te koken, een klein kastje. En dan 7 mensen (of meer) die erin wonen…. Ergens anders een shack helemaal behangen met kranten, een oma met een blind oog, een baby op de bank…. Je kunt je toch niet inbeelden dat je zo leeft. Wat dat betreft was het een indrukwekkende en heftige dag vandaag. Veel gezien tijdens de homevisits.
 

you just need to believe
(Toch, Fem en An? J)
Ik weet niet zo goed waar ik moet beginnen met schrijven…

“We hebben een mail dat we zijn aangenomen als vrijwilligsters!!! Super gaaf! Xx”
Dat smsje kreeg ik van Sabine op 9 september. Vanaf dat moment was het dus zeker; wij gaan naar Zuid-Afrika om vrijwilligerswerk te doen bij Ithemba en Ubomi Obutsha! Nu konden alle andere voorbereidingen ook gaan beginnen. Een ticket was snel geboekt en de verzekeringen werden geregeld. Ook aan een paspoort en een internationaal rijbewijs moest gedacht worden, en natuurlijk de inentingen. Het werd allemaal heel snel heel echt, maar wat hebben we er een zin in!!